Catrien Bouman   Tz'oe
Home Ontaarden Het paleis Een sprookje Korte verhalen Auteur
           

Zonder blikken of blozen

Ik ergerde mij mateloos aan alles en iedereen in de wachtkamer, waar ik, op een voor mij veel te vroeg tijdstip in de ochtend, zat te wachten op de uitslag van een CT-scan. Natuurlijk lag het niet aan al die anderen, de ergernis betrof mijn eigen situatie. Niets ging zoals ik wilde. Ik had kanker en de bijkomstige pijn kreeg ik niet onder controle. Ik werd geplaagd door een steeds terugkerende ontsteking ergens in mijn lichaam, waarbij de focus niet gevonden werd. Van de antibiotica kreeg ik diarree. En ik viel af. Ik at tegen de klippen op, maar mijn onderhuids vet en mijn spieren waren tot een minimum geslonken. Ik had zoals gezegd 'geen kont meer in de broek'.

Ik irriteerde me aan de natte vinger waarmee de vrouw tegenover mij de bladzijdes van het roddelblad luidruchtig omsloeg. Ik nam aanstoot aan de aah's en de ooh's die ontlokt werden aan de vrouw naast mij, terwijl ze naar het schermpje van haar mobiele telefoon staarde. Het meest werd ik nog wel getergd door het kibbelende bejaarde echtpaar bij de balie, die door assistente met slecht gespeeld geduld, uitleg kreeg waar het laboratorium was. Alleen mijn eigen vrouw deed het goed. Ze zat stilletjes naast mij en zweeg.

Eindelijk was ik aan de beurt, opgelucht stond ik op en toen gebeurde het. Achteraf heb ik er samen met mijn vrouw vreselijk veel plezier om gehad. Sterker nog, op de parkeerplaats keken we elkaar aan en kregen de slappe lach, het was een ontlading dat voelde als een warme douche.

Toen de arts mij opriep ging ik staan. Mijn broek zakte ter plekke van mijn onbeduidende heupen af en mijn versleten groene onderbroek was het enige die mijn magere billen nog omsloot. In een reflex hees ik het kledingstuk omhoog en het gebeuren heeft amper een paar seconden geduurd. Toch viel het gesprek bij de balie stil. Hoofden werden omgedraaid of opgeheven. Alle aandacht was op mij gericht.  Impulsief graaide ik in mijn broekzak, pakte mijn portemonnee eruit en zei: “Zóóóó, die weegt zwaar! "
Maar het meest bijzondere kwam nog, namelijk dat geen van de aanwezige personen reageerden. Iedereen deed er het zwijgen toe. Had ik eindelijk mijn zin.
(augustus 2015)

terug...