Catrien Bouman   Tz'oe
Home Ontaarden Het paleis Een sprookje Korte verhalen Auteur
           

Hoe kwaad zijn onschuld verloor

Ik herinner het mij als de dag van gisteren. Hij leek wel een goddelijke verschijning. Het hemelse licht stroomde tussen de bladeren van de bomen door en gaf de omgeving een maagdelijk uitstraling. Hij leunde tegen een rots en had één been opgetrokken. De rondingen van zijn spieren waren duidelijk zichtbaar. Zijn donkere haar was nog nat van het zwemmen in het meertje en de druppels water schitterden op zijn gebruinde huid. Hij hield zijn hoofd een beetje schuin en kneep zijn ogen bijna tot spleetjes waardoor het vuur in zijn ogen even leek te smeulen. Toen vroeg hij met een stem die ergens uit zijn onderbuik kwam: ‘Gabriëlla, wil je een verbond met mij sluiten?’

Ik dacht dat ik gek werd en zakte door mijn benen. Ik probeerde nog steun te vinden bij een dikke appelboom maar belandde op het zachte mos. Lucifer kwam naast me liggen en zei dat hij precies díe onschuld nodig had. Het kinderlijke, het engelachtige in mij trok hem aan. Ik protesteerde, zei dat we elkaar nauwelijks kenden en dat we zo verschillend waren. Maar hij pakte een appel van de grond, nam een hap en verleidde mij.

Sinds kort houdt Lucifer mijn ziel en zaligheid met dit verbond in een houtgreep, want ik beschouw hem inmiddels als mijn ex. Eeuwen heb ik met hem samengeleefd. Nooit heb ik iets van zijn duistere kant gemerkt. Hij zorgde voor onze inkomsten en ik voor zijn gasten. Ondanks, of achteraf gezien dankzij misoogsten, oorlogen, natuurgeweld en kredietcrisis hadden we het goed. Zo’n honderd jaar geleden twijfelde ik voor het eerst. Het viel mij op dat er negatief gesproken werd over mensen die ooit bij ons over de vloer kwamen. In de tijd van Alexander, Hannibal en Djengiz Khan was ik mij nog van geen kwaad bewust. Aardige mensen, maar achteraf hoorde ik dat het inhalige types waren. En dan Ivan uit Rusland. Kwam vaak bij ons na het overlijden van zijn vrouw. Huilde als een klein kind. Hij kreeg de bijnaam ‘de Verschrikkelijke’. Waar rook is is vuur, zei ik nog tegen Lucifer.

Werkelijk waar, het was puur uit bezorgdheid dat ik Lucifer vroeg of hij zijn vrienden niet wat zorgvuldiger kon uitkiezen. Voor het eerst werd hij boos en zijn tong leek gespleten toen hij zei dat ik mij niet met zijn zaken moest bemoeien. Maar de twijfel was gezaaid en na een paar maanden mokken besloot ik uit te zoeken welke rol Lucifer in het geheel speelde. Kort daarna kwam Adolf hier. Zat nooit stil, echt een ADHD type. Lucifer hielp hem bij het schrijven van een boek. En ja hoor, pleegt zelfmoord. Maar nu heb ik het absolute bewijs. Laatst twee vliegtuigen door de Twin Towers en wij krijgen Osama als logé. Dat doet hij namelijk ook. Onderdak bieden aan ‘vluchtelingen’. Maar ik heb ook zo mijn grenzen. Wanneer Lucifer is afgeleid door het maken van nieuwe vrienden, stuur ik één voor één onze gasten naar huis. Karadzic, Hoessein, en Osama zijn al exit en creepy Joseph Kony is de volgende!
(februari 2012 ingestuurd naar Opium kunst en cultuur programma van de AVRO, maximaal 500 woorden)

terug...