Catrien Bouman   Tz'oe
Home Ontaarden Het paleis Een sprookje Korte verhalen Auteur
           

Een tweedehands dag

In de nacht nadat God Adam en Eva uit het Paradijs had verdreven schiep Hij Schrikkel. Het was een lange vermoeiende dag geweest en het was niet Zijn beste creatie. Hij keek er naar en dacht: "Wat is dit?" Schrikkel had te weinig vorm gekregen zodat je geen enkele betekenis aan hem kon ontdekken. In de maneschijn aan de kant van de rivier bekeek Schrikkel argwanend zijn spiegelbeeld en vroeg aan God: "Wat ben ik?"
God deed een paar passen naar achteren en zei ontwijkend: "Het gaat er niet om wát je bent maar waaróm je hier bent. Ik wil namelijk dat je een beetje op de mensen gaat passen. Ze luisteren nogal slecht naar mij en ik hoop dat jij kunt voorkomen dat ze hun eigen teloorgang teweeg brengen."
God keek nog eens goed naar Schrikkel. Zonder al te veel verwachtingen draaide Hij zich om en ging op een holletje terug naar het Paradijs.

 Na een lange periode ontmoeten ze elkaar weer.

"Hé Schrikkel, hoe gaat het?", vroeg God.
En Schrikkel antwoordde: "Vier jaar lang heb ik Adam en Eva op de voet gevolgd. In het begin deden ze aardig en betrokken ze mij in hun leven. Maar na verloop van tijd zeiden ze dat ze geen tijd meer hadden omdat ze verplichtingen kregen. Ze wilden zin aan hun leven geven en bovendien waren ze continue op zoek naar hun identiteit. Ze hadden geen belangstelling meer voor mij maar ook steeds minder voor elkaar. Kostbare tijd om naar elkaar te luisteren glipte door hun vingers. Steeds vaker sloten ze de dag niet goed af en stiekem verdwenen de gezellige uurtjes zonder dat ze het opmerkten. En in de gestolen momenten deden ze niets samen, ze keken zelfs niet eens even naar elkaar om!"

"Kijk," zei Schrikkel, "hier heb ik ze, die uren."
Hij draait zich om en God zag dat ze zwaar wogen.
"Wat wil je?", vroeg God.
"Ik zou graag willen dat de mensen een dag krijgen die op mij lijkt. Een dag zonder vorm, inhoud en betekenis. Ik wil dat ze die dag gebruiken om hun leven met elkaar in verbinding te stellen. Dat ze naar elkaar luisteren, naar elkaar kijken en samen dingen doen."
Maar God zei: "Ik heb geen zin om het hele systeem te ontregelen en er zomaar even een dag bij te maken."
"Het is niet zomaar een dag", zei Schrikkel, "het is een dag die is opgebouwd uit hun verloren uurtjes."

En God besliste: "Wanneer jij die uren verzamelt creëer ik daar iedere vier jaar een dag van en noem hem Schrikkeldag. Het wordt jouw ding."

 Achteraf heeft God een beetje spijt van zijn beslissing. Hij vindt dat de mensheid Schrikkeldag niet verdiend omdat ze hem niet op waarde weet te schatten. Zelfs na al die eeuwen hebben de mensen nog steeds geen oog voor de moeite die Schrikkel neemt om hen een tweedehands dag te schenken. En dat terwijl hele volksstammen nog steeds denken dat Schrikkel geen betekenis heeft. 
(april 2012)

terug...