Catrien Bouman Tz'oe
Home Ontaarden Het paleis Een sprookje Korte verhalen Auteur
Recensie Krant Cover Bestellen  

Artikel in de Koerier, 17 december 2008 door Sicko Hoogterp
Verhalen over mensen met kanker 

Verpleegkundige Catrien Bouman koppelt in boek realiteit aan fictie

,,Met de meeste personages in mijn boek loopt het niet goed af. Toch is het zeker geen triest boek, eerder verrassend.’’ Dat is de stellige mening van Catrien Bouman, verpleegkundig consulent oncologie in het Drachtster ziekenhuis Nij Smellinghe. Onlangs verscheen haar schrijversdebuut ‘Ontaarden – Leven met kwaadaardige cellen’.

Heerenveen – In haar werk komt de 40-jarige verpleegkundige uit Heerenveen zo’n beetje dagelijks in aanraking met de harde realiteit van kanker. ,,Het is natuurlijk heel ingrijpend voor een patiënt en zijn of haar familie als de arts kanker vaststelt. Zelf ben ik er altijd bij aanwezig als het slechte nieuws wordt meegedeeld. Het is onder andere mijn taak om de patiënten op te vangen, ze te informeren over behandelmethoden en vooral ook om naar hen te luisteren. Meestal komen er meteen al zoveel emoties los. Kanker is vaak nog zo’n beladen term, die veelal met dood geassocieerd wordt. Maar we moeten natuurlijk niet vergeten dat diverse vormen van kanker steeds beter of zelfs goed behandelbaar zijn. Bovendien neemt het aantal behandelmethoden meer en meer toe. Het is voor ons oncologisch team een uitdaging om de nieuwe opties te laten aansluiten bij de individuele behoeften van de patiënt en diens draagkracht’’.

In haar verhalenbundel put Bouman uit haar eigen praktijkervaringen, opgedaan in ziekenhuis de Tjongerschans in Heerenveen en sinds februari van dit jaar in Nij Smellinghe. ,,Er zijn al veel boeken geschreven door patiënten over hun eigen ervaringen met kanker. Daarin zie je dan vaak een chronologische opsomming, zo van toen heb ik een chemokuur ondergaan en toen viel mijn haar uit….  In mijn boek ligt het perspectief duidelijk anders. Ik zie de gebeurtenissen als verpleegkundige aan mij voorbij trekken zonder dat ik daar zélf direct onderdeel van uitmaak.’’ 

Catrien Bouman koppelt in haar verhalen de (harde) realiteit in het dagelijks werk aan fictie. ,,De situaties berusten deels op ware gebeurtenissen, die ik zelf in mijn werk heb ervaren. Maar de personages zijn helemaal zelf bedacht en zijn als zodanig niet te herkennen.’’ In haar voorwoord schrijft de verpleegkundige dat luisteren een belangrijk onderdeel van de communicatie is en dat ze zich al luisterend een beeld probeert te vormen van het levensverhaal van haar patiënten. ,,Door hun openheid en mijn inlevingsvermogen, in combinatie met mijn eigen fantasie heb ik deze verhalen kunnen schrijven.’’    

Bouman vertelt dat ze verschillende verhalen al helemaal in haar hoofd had zitten, toen ze vier jaar geleden begon om het een en ander aan het papier toe te vertrouwen. Het zou uitgroeien tot een ruim zestig pagina’s tellende bundel zijn zes verhalen.

Deze personages -  te weten Anne, Ben, Bram, Jane, Maria en Sipke - zijn allemaal fictieve figuren, die op hun eigen manier met hun ziekte omgaan. In het verhaal wordt Anne bijvoorbeeld overladen met allerlei adviezen van haar zus, terwijl ze daar helemaal niet op zit te wachten. ,,In de dagelijkse praktijk merken we ook dat patiënten regelmatig ongevraagd adviezen van hun eigen familie of kennissenkring krijgen. Ongetwijfeld goed bedoeld….. Dan krijgen ze tips over voeding,  terwijl eraan voorbijgegaan wordt dat de patiënt in kwestie zijn eten amper of niet binnen kan houden, om maar eens iets te noemen.’’

Met de zaken die Bouman in haar verhalen aanstipt, kan de lezer zich een beetje verplaatsen in de omstandigheden van de kankerpatiënt en hoe hij of zij zich voelt. Dit alles bekeken door de ogen van een verpleegkundige, maakt de verhalenbundel vrij uniek. ,,Ik wil niet moraliserend zijn en het is ook zeker geen medisch boek. Het is een boek van herkenning, zowel voor kankerpatiënten, hun familie en vrienden als ook voor mijn collega’s. ,,Ja, het is een heel toegankelijk boek geworden, dat je echt raakt. We zijn er trots op dat Catrien dit gemaakt heeft’’, zegt Alice van der Hoek, een van haar naaste collega’s. Het boek krijgt mogelijk een vervolg. Bouman: ,,Eén verhaal daarvoor is al klaar.’’

terug