Catrien Bouman   Tz'oe
Home Ontaarden Het paleis Een sprookje Korte verhalen Auteur
           

In de Schoone Schaterlach

"Kunt u het vinden?", vraag ik. "Aan de buitenkant staat precies aangegeven wat erin zit."

Een oud kromgebogen vrouwtje is de enige klant in mijn winkeltje. Ze doet me denken aan Saartje uit de televisieserie Swiebertje, uit de jaren 70 van de vorige eeuw. Ze draagt een wit kapje om haar hoofd, een wit schortje over haar plooirok, die net als een ui uit verschillende lagen bestaat. Om haar schouder heeft ze een ecru gehaakte omslagdoek. Mijn winkel is zo klein dat ze geen gebruik hoeft te maken van haar wandelstok. Deze staat bij de ingang tegen het deurkozijn. Op het raam van de deur staat met sierlijke letters in de vorm van een halve cirkel: ‘De Schoone Schaterlach’. De wanden bestaan uit lades in verschillende maten. Het is een kleine ruimte, alleen de toonbank is groot. Op de brede plank staan een ouderwetse kassa en twee grote glazen potten, de ene met rollende ogen en de andere met pretlichtjes.

De oude vrouw gaat onverstoorbaar door met het opentrekken van lades om de inhoud te bekijken. Ze laat de slappe lach vallen en ik weet hoe lastig het is die weer van de grond te rapen. Ik schiet haar te hulp. Terwijl ik met mijn nagels over de grond schraap om een beginnetje te krijgen heeft de vrouw deze keer een grijns van oor tot oor te pakken. Ze houdt hem onderste boven en begint aan de mondhoeken te trekken. Ik veer omhoog, vraag haar vriendelijk om dat alsjeblieft niet te doen, terwijl ik hem gauw van haar overneem. Als die eenmaal zijn vorm heeft verloren kun je hem wel wegdoen, want er blijft niets anders over dan een flauwe glimlach. En die heb ik in dozijnen.

Het volgende wat ze te pakken heeft is een smiley, het meest moderne uit de collectie. Ik had gedacht dat ze daar weinig kwaad mee kon doen, maar deze stuitert opeens als een ongecontroleerd projectiel door mijn winkeltje heen.
Wanhopig nu, vraag ik of ik haar kan helpen bij het maken van een keuze.
De oude vrouw stopt met het openen van lades en voor het eerst hoor ik haar stem. Het duurt even voor ik begrijp wat ze zegt want ze articuleert slecht, ze heeft geen tanden in haar mond.

"Ik ben ernstig ziek en zoek iets wat daarbij helpt."

De smiley kaatst tegen mijn rug, maar daar maak ik mij al niet meer druk om.

"Maar mevrouw, tegen een ernstige ziekte helpt alleen een grote dosis geluk! Ik verkoop slechts humor in verschillende maten en vormen, bijvoorbeeld geestigheid, zwargalligheid, zelfspot, lolletjes en ironie. U kunt hier ook schaterlachen, grijnzen, grinniken en giechelen vinden. Maar dat moet u beslist niet verwarren met geluk. Geluk. Nee, ik zou niet weten bij wie u daarvoor moet zijn."

"Ja, ja, ja. Dat weet ik wel. Nou, doe mij dan maar van alles twee. Morgen komt mijn vriendin op bezoek, zij mankeert altijd van alles. Lachen geneest niet, maar heelt wel."

We spreken af dat ik het hele pakket mooi verpakt bij haar thuis zal laten bezorgen. Als ze de winkel uit is ren ik haar achterna. ‘Mevrouw,’ roep ik hijgend, ‘heeft u thuis een kunstgebit dat past? Doe die dan in, anders voelt u geen verschil tussen bijvoorbeeld gniffelen, ginnegappen en meesmuilen.
(22 augustus 2014)

terug...