Catrien Bouman   Tz'oe
Home Ontaarden Het paleis Een sprookje Korte verhalen Auteur
           

Dafne

“Ik loop niet zo snel meer dokter”, zegt de negenentachtig jarige vrouw, die aan de arm van haar dochter de afstand van de wachtkamer naar de spreekkamer in een traag tempo aflegt. Ze staat even stil, het verschil is nauwelijks te merken, en kijkt vooruit naar de man in de verte.
“Wacht even, ik kom eraan.”
De dokter leunt tegen de deurpost en kijkt gelaten toe hoe zijn volgende patiënt, voetje voor voetje nadert. Hij bekijkt de wijde pijpen van de ruim zittende broek die moeten verhullen dat de oude dame pantoffels draagt. Deze middag had hij al meer oponthoud en op deze manier ‘schuifelt’ zijn spreekuur alleen nog maar verder uit.
“Nee, u bent geen Dafne Schippers.” De dokter zinspeelt op de prestatie van de atlete die de dag ervoor op de WK atletiek de gouden medaille op de 200 meter won in een tijd van 21,63 seconden. Zelfs op de 20 meter overschrijdt de oude dame die tijd ruimschoots. Ze lacht beleefd, maar lijkt de opmerking niet te horen of niet te begrijpen.

Als iedereen rond het  bureau heeft plaatsgenomen bespreekt de dokter de uitslagen van de laatste onderzoeken met zijn patiënt en haar dochter. Met een paar muisklikjes komen er plaatjes van een PET CT-scan op het beeldscherm van de computer tevoorschijn. De dokter geeft een toelichting, maar de oude dame lijkt niet echt geïnteresseerd in het filmpje, wanneer hij erdoorheen scrolt. Ze geeft wel aan dat ze geen intensieve behandeling wil. Daarom stelt de arts een behandeling met bestraling voor en legt uit wat dat inhoudt.
“Denkt u écht dat het nog de moeite waard is dokter? Ik bedoel, op mijn leeftijd! Want ik ben namelijk de jongste niet meer, ik loop ook niet zo snel meer, ziet u?”
Ze legt haar rimpelige handen berustend in haar schoot. Haar ogen lichten op als ze praat. In haar gezicht heeft ze verassend weinig rimpels, maar de huid is zo dun als perkament.
“Nee,” geeft de dokter antwoord op haar laatste vraag, “ik zei daarnet al, u bent geen Dafne Schippers.”
Een korte pauze volgt. De arts kijkt naar haar. Hij legt zijn armen gevouwen op het bureau en leunt naar voren. Zijn gelaatstrekken verzachten.
“U bent eerder een DAFje.”
De oude dame lacht, een DAF, dat woord kent ze, dat is meer van haar tijd.
(augustus 2015)


terug...